Trwałe a wykończeniowe: Porównanie metod obróbki tkanin trudnopalnych

Tkaniny trudnopalneZe względu na metodę przetwarzania można je podzielić na tkaniny samoistnie trudnopalne (tkaniny trwale trudnopalne) i tkaniny trudnopalne poddane obróbce końcowej.

Tkaniny samoistnie trudnopalne nazywane są również tkaninami trwale trudnopalnymi. Powstają one poprzez tkanie włókien trudnopalnych, a następnie barwienie i wykańczanie. Do włókien trudnopalnych dodawane są środki zmniejszające palność podczas procesu ciągnienia, a następnie łączone z włóknami. Ze względu na naturalne właściwości trudnopalne, w przypadku pożaru, gaz, woda lub inne substancje chemiczne tworzą warstwę gazu obojętnego, która może zapobiec dalszemu spalaniu.

Niezależnie od liczby prań, jej właściwości trudnopalne pozostają niezmienne, a odporność na ogień stabilna przez cały okres użytkowania. Dlatego nazywa się ją również tkaniną trwale trudnopalną. Jednak koszt produkcji tkanin samoistnie trudnopalnych jest wyższy, ponieważ muszą być one tkane z włókien w 100% trudnopalnych i nie mogą być przeplatane z innymi włóknami, co ogranicza zakres ich zastosowania w niektórych produktach.

Gotowe tkaniny trudnopalne są poddawane kolejnym procesom wykończeniowym po wyprodukowaniu. Efekt trudnopalności uzyskuje się poprzez powlekanie, impregnowanie lub natryskiwanie środka zmniejszającego palność na powierzchnię lub wewnętrzną stronę tkaniny, tworząc warstwę ochronną lub warstwę gazu obojętnego, zapobiegającą kontaktowi płomienia z tkaniną i zmniejszającą szybkość spalania. Odporność ogniowa tego rodzaju tkanin jest stosunkowo niska, a efekt trudnopalności stopniowo słabnie po praniu. Zazwyczaj nadają się one do produktów, które nie są często prane. Jednak dla porównania, koszt produkcji gotowych tkanin trudnopalnych jest niższy, ponieważ dodawanie środków zmniejszających palność odbywa się w trakcie procesu barwienia i wykańczania.